Na alle ophef over Yolanthe en Jan Smit vind ik dat er ook wel eens op de haarlijn van onze Hollandse schone gewezen mag worden. Na deze attendering zal het deels gecamoufleerde voorhoofd van de ex-Volendamse je nooit meer ontgaan.

Jort en Georgina

Twee weken geleden was ik op zondagmiddag toe aan het bezoeken van de vijfde verdieping van het MoMA. Na vier verdiepingen met ikea-meubilair en foto's van gekke Japanners die zich 365 dagen in een hokje opsluiten, kon ik eindelijk serieus naar een aantal mooie Picasso's gaan kijken.
Nadat ik een aantal prachtige Cezannes en Gauguins bewonderd had, werd mijn aandacht getrokken door twee mensen. De een was behoorlijk lang, had halflange blonde haren, droeg een jasje en liep een beetje krom met grote stappen de zaal binnen. De ander, erg klein, dartelde er als een hamstertje achteraan, vooral geinteresseerd in haar Iphone. Hoewel ik Albert Verlinde niet ben, herkende ik toch meteen Jort Kelder en Georgina Verbaan in dit kopppel.
Nu ik weer terug in Nederland ben, blijkt dat ik na deze observatie wel meteen met Albert had moeten bellen, want blijkbaar zijn de twee officieel uit elkaar. Maar misschien is het nog niet te laat voor een pikant item in RTL boulevard.

Kloostertuinen

Opeens arriveerde de zomer in New York. Central Park was afgeladen, de weinige terrassen in de stad zaten vol, rooftop bars bedachten zich een tweede keer bij het zeggen dat ze pas op 1 mei open zouden gaan en patio's met kersenbloesem ontpopten zich tot de meest verleidelijke plekjes van de stad. Helaas begrijp ik nu ook waarom de drogisterijketen Duane Reade twintig verschillende soorten vloeistof voor zachte contactlenzen verkoopt en maar een soort voor harde. Al dat stof waait om de haverklap in mijn ogen waarna ik weer een beschut plekje moet zoeken om mijn harde lenzen, die zoals bekend extra gevoelig zijn voor stof, schoon te maken.
De grootstedelijke viezigheid die de plotselinge zomerhitte met zich meebracht, was me al snel te veel. Dus was ik afgelopen weekend even in Italie om wat kloosters die al heel lang op mijn lijstje stonden, te bezoeken. Zoals de foto bewijst, was het daar ook prachtig weer! 33 graden celsius en geen wolkje aan de lucht. Ik heb genoten van de zonovergoten kloostertuinen die omringd zijn door de heerlijk verkoelende galerijen.
Vandaag weer terug in New York om in de air-conditioned laboratoria de laatste samples in elkaar te klussen.

Bach

Vlak naast de Columbia campus ligt het Union Theological Seminary. Op weg van I-house naar Columbia loop ik er altijd langs. Als ik wat later thuis kom, zie ik door het gebrandschilderde glas dat de lichten in de kapel aan zijn en hoor ik een tenor met een prachtige volle stem liederen zingen of een blaasorkest hun volle tutti fortissimo's produceren. Hoewel de vloer een meter of twee beneden straatniveau ligt, kan ik door de hoge ramen niet naar binnen kijken. Ook heb ik nog nooit aankondigingen gezien van concerten die in de kapel gegeven werden.
Aan de mysterieuze sfeer die om dit concertzaaltje heen hing, kwam opeens vorige week zaterdag een einde toen ik met de Columbia Bach Society een concert gaf in het seminarium. De Columbia Bach Society is een muziekvereniging van Columbia University die zowel een kamerorkest als een koor herbergt. Toen ik in New York met mijn klarinet aankwam, heb ik wat onderzoek gedaan en ben op dit orkestje gestuit. Na een auditie bij de Argentijnse dirigent met wilde haarbos en oorringetje was ik aangenomen en heb ik elke zondag met smart zitten wachten op de mail die de samenstelling van het orkest voor de repetitie van die avond aankodigde. Jammer genoeg hadden de strijkers erg veel repetities nodig en was er slechts een stuk voor klarinet in het programma opgenomen. Twee weken geleden hoorde ik opeens dat er zaterdag een concert zou zijn, waar ik ook moest spelen. Snel heb ik dus mijn klarinet onder het stof vandaan gehaald en de metro gepakt om wat zwarte kledingstukken te shoppen. Na een korte generale op vrijdagavond was ik zaterdag helemaal klaar om de Pavane van Faure uit te voeren.
Via de lobby van het seminarium kwam ik de bewuste avond op de serene binnenplaats, waar de tulpenbomen prachtig stonden te bloeien. De St. Paul's chapel (foto) is net als alle kerken in New York in perfectionistische neo stijl gebouwd. Heel slim zijn er lelijke, paarse doeken in de kapel opgehangen, zodat de akoestiek heel geschikt werd voor het kleine kamerorkest en koor. Vooral het Mozart hoornconcert dat de Bach Society uitvoerde was erg aangenaam.
Toen ik met mijn Buffet Crampon koffertje half januari het vliegtuig instapte, had ik niet gedacht dat ik ooit nog mijn podiumdebuut in New York zou maken.

Knowing

In Nederlandse bioscopen verbaas ik mij altijd verschrikkelijk over de herrie en rotzooi die mensen maken tijdens het kijken naar een film. In de Verenigde Staten is dat niet anders. Luidruchtig commentaar leverende, popcorn gooiende en snurkende mensen heb ik gister moeten ondergaan tijdens de film 'Knowing'. De film is geregisseerd door Alex Proyas en in de hoofdrol speelt Nicolas Cage. Hij is professor astronomie op MIT, alleenstaand vader en stelt in zijn ochtendcollege: 'er is geen grotere betekenis'. Nicolas Cage, die inmiddels zo ervaren is dat hij het acteren wel op de automatische piloot kan, heeft een vodje papier in handen gekregen waarop niet alleen de data van alle grote rampen in de afgelopen 50 jaar voorspeld staan, maar ook de datum van de ondergang van de aarde. Dat leidt tot de volgende legendarische uitspraak: 'hoe wordt er van mij verwacht dat ik de wereld ga redden van de ondergang?'. Aan het eind van de film valt meneer Cage op mythische 'The Rock' manier op zijn knieen en met deze observatie hoop ik gerechtvaardigd te hebben dat ik jullie nu verklap dat de wereld aan het eind van de film inderdaad ten onder gaat.
Afgelopen weekend was Hylke, de uitvinder van de large-area molecular junctions, bij mij op bezoek. Op weg naar zijn tweejarige postdoc op Stanford maakte hij even een tussenlanding op JFK om mij door New York rond te leiden. Als een volleerd gids en met een weldoordacht plan nam hij me mee naar het Financial Center, het Empire State Building, het Flatiron Building, de Apple en NBA Store, de Trump Tower, Times Square bij nacht, McDonalds en bijna naar de broodjeszaak Subway. Dr. Akkerman had helemaal gelijk dat ik mij te veel af liet leiden door Carnegie Hall, de New York Philharmonic, ballet en natuurlijk mijn laboratorium. Als kroon op de veramerikanisering van mijn verblijf in New York gingen we zaterdagavond naar de enorme Loews bioscoop op Times Square om 'Knowing' te zien.
The Knowing past in het rijtje 'I am legend', 'Deep impact', 'Independence day', 'Ghostbusters II', 'The day after tomorrow' en 'Armageddon'. Aan het eind van al deze films is Manhattan van de aardbodem geveegd. Helaas heb ik al deze films ver weg in het veilige Nederland gezien. Wanneer je eerst het financial district in vlammen en explosies op ziet gaan, daarna het Empire State Building in ziet storten en dan de bioscoop, waar je op dat moment in een heerlijk grote stoel zit, in vlammen op ziet gaan, is de uitwerking van de verwoesting vele malen krachtiger. De beste suspense kan een bioscoop publiek niet stil krijgen, maar toen mijn medebioscoopgangers hun geliefde Loews de lucht in zagen gaan, was er zelfs geen popcornkraak meer te horen. Ik zelf liep met een licht euforisch gevoel de bioscoop uit. De ellende van een Griekse tragedie zorgt voor katharsis (zuivering), maar wanneer je je op de juiste plek bevindt, heeft een exploderend Manhattan precies dezelfde uitwerking.

Springbreak

De meeste studenten gaan voor springbreak naar Cancun, New Orleans of Florida. Als wij Europeanen het woord springbreak horen, denken we meteen aan een samenkomst waar je als ouders je dochter liever niet heen stuurt. Maar springbreak betekent natuurlijk gewoon voorjaarsvakantie. Omdat de lente op het punt staat door te breken en ik inmiddels al twee maanden in New York aan het werk ben, doe ik ook mee met springbreak.
Mijn bestemming was Pittsburgh waar toevallig ook een conferentie van de Amerikaanse natuurkunde vereniging werd gehouden. Het evenement heette de APS march meeting en was vooral gericht op de vaste stof fysica afdeling van de vereniging. Dat betekende dat Pittsburgh overspoeld werd met 7000 fysici, er een conferentieprogramma zo dik als een telefoongids werd uitgereikt en alle restaurants en hotels in de stad een goede week hadden. Vijf dagen lang werd er van 's morgens acht tot 's middags vijf gepraat over het quantum hall effect in grafeen, spin manipulatie in enkele moleculen, supergeleidende flux qubits en topolologische isolatoren.
’s Avonds was het tijd om te dineren op kosten van de universiteit. Toen we de mevrouwen van de VVV naar een leuk restaurant vroegen (Pittsburgh heeft de op twee na grootste hoeveelheid bruggen, het op twee na mooiste uitzicht in de VS en de op twee na laagste criminele activiteit), verwezen ze ons naar het Stationsplein dat eigenlijk vooral op een kleine versie van Las Vegas leek. Gelukkig was de ketchup die er geserveerd werd wel van Heinz, want dit prachtige merk heeft haar hoofdkantoor in Pittsburgh. Niet alleen de tomaten deden het goed in de stad in het meest westelijke puntje van Pennsylvania, ook staal werd er in grote hoeveelheden omgezet. Twintig jaar geleden kon je niet door de straten van downtown Pittsburgh lopen zonder te stikken in de rook van de fabrieken. Inmiddels zijn de fabrieken er niet meer, maar het staalverleden gaat niet onopgemerkt aan je voorbij. Het football team dat de laatste editie van de superbowl heeft gewonnen, heet nog steeds de Steelers. Alle bruggen zijn gemaakt van zeer zwaar gietijzer. Het station van Pittsburgh is groots opgezet voor goederentransport en over de rivier varen zesvoudige duwbakstellen. Buiten het saaie downtown Pittsburgh waren de barren gevuld met twee uur per dag bodybuildende jongens en meisjes met lange, blonde, gestijlde haren, zonnebankgebruinde huid en gebleekte tanden (en misschien wel siliconen borsten). Dit alles, samen met de enorme hoeveelheed V8-SUV's en enorme porties die de restaurants serveerden, gaven me mijn lang gezochte Amerikaanse gevoel.
In de voetsporen van de Pittsburghse jongen Andy Warhol, stapte ik na vijf dagen grafeen in het vliegtuig om terug te keren naar de grote appel, overtuigd dat New York New York is en dat je Amerika ergens anders moet zoeken.

Liquor license

Een loft is een ruimte die opgetild is. Typisch wordt het woord gebruikt voor de ruimte onder het dak van een kantoorgebouw of de ruimte boven de werkvloer in een fabriek. Tegenwoordig is een loft ook een woonvorm, naast studio en appartement. Als je in een loft woont, betekent dat voornamelijk dat je geen muren tussen de keuken, slaapkamer en woonkamer hebt. Waarschijnlijk erg onpraktisch om zo te wonen, maar je voelt je wel voortdurend de nieuwe Andy Warhol. En als je alle meubels aan de kant schuift, heb je de perfecte dansvloer.
Afgelopen zaterdag was ik met Inbal, een Israelische ex-kapitein in het leger en tegenwoordig werkzaam als advocaat, en Lupo, een Italiaanse PhD student psycho-biologie naar een Loft Party. Via haar Joodse vrienden was Inbal op de hoogte van het Purim feestje dat op 75 Walker Street werd gehouden. De ingang van de loft was een oude goederenlift in een slecht verlicht steegje. De gietijzeren trappen tegen de gevels in het steegje wierpen in het natriumlicht sfeervolle schaduwen op de wachtende bezoekers. In groepen werden de feestgangers in de krakende en piepende, handbediende lift naar de tweede verdieping getransporteerd. Maar niet zonder eerst door de onervaren liftboy op de twee-en-een-halfde verdieping te arriveren.
De loft had een prachtige eikenhouten vloer en was voor het feestje sfeervol aangekleed met langzaam van kleur veranderende lampen en reusachtige spiegels. De DJ's hadden zich met hun apparatuur op een tafel aan de ene kant van de langwerpige ruimte geinstalleerd. Aan de andere kant van de stond een tafel waarachter twee extreem artistieke krullenbollen exorbitant dure cocktails probeerden te mixen.
Het publiek was precies zoals je verwacht op New Yorkse feestjes. Prachtige avondjurkjes en shirts, hippe brillen en gekke hoedjes. En natuurlijk een paar bakkebaarden, want het feest was tenslotte in het kader van Purim.
Nog voordat ik met mijn ogen kon knipperen, stond er een jongen voor me die Roy heette, en me vroeg waar ik vandaan kwam. Hij vond het erg jammer dat hij geen Hollandse grappen kende, maar gelukkig was hij op de hoogte van vunzige anglicismes in het Duits. Nog voor hij de tiende grap kon vertellen, gingen opeens de lichten aan en werden we verzocht het pand te verlaten. De agenten die het pand binnen waren gekomen, verklaarden dat er geen liquor license (dat allitereert zo lekker) verleend was. In de rij voor de jassen probeerde Roy met zijn grappen nog een paar Duitse meisjes te versieren, maar die waren druk in de weer met hun I-phone om het volgende feestje van de avond te vinden.