Kloostertuinen

Opeens arriveerde de zomer in New York. Central Park was afgeladen, de weinige terrassen in de stad zaten vol, rooftop bars bedachten zich een tweede keer bij het zeggen dat ze pas op 1 mei open zouden gaan en patio's met kersenbloesem ontpopten zich tot de meest verleidelijke plekjes van de stad. Helaas begrijp ik nu ook waarom de drogisterijketen Duane Reade twintig verschillende soorten vloeistof voor zachte contactlenzen verkoopt en maar een soort voor harde. Al dat stof waait om de haverklap in mijn ogen waarna ik weer een beschut plekje moet zoeken om mijn harde lenzen, die zoals bekend extra gevoelig zijn voor stof, schoon te maken.
De grootstedelijke viezigheid die de plotselinge zomerhitte met zich meebracht, was me al snel te veel. Dus was ik afgelopen weekend even in Italie om wat kloosters die al heel lang op mijn lijstje stonden, te bezoeken. Zoals de foto bewijst, was het daar ook prachtig weer! 33 graden celsius en geen wolkje aan de lucht. Ik heb genoten van de zonovergoten kloostertuinen die omringd zijn door de heerlijk verkoelende galerijen.
Vandaag weer terug in New York om in de air-conditioned laboratoria de laatste samples in elkaar te klussen.

Bach

Vlak naast de Columbia campus ligt het Union Theological Seminary. Op weg van I-house naar Columbia loop ik er altijd langs. Als ik wat later thuis kom, zie ik door het gebrandschilderde glas dat de lichten in de kapel aan zijn en hoor ik een tenor met een prachtige volle stem liederen zingen of een blaasorkest hun volle tutti fortissimo's produceren. Hoewel de vloer een meter of twee beneden straatniveau ligt, kan ik door de hoge ramen niet naar binnen kijken. Ook heb ik nog nooit aankondigingen gezien van concerten die in de kapel gegeven werden.
Aan de mysterieuze sfeer die om dit concertzaaltje heen hing, kwam opeens vorige week zaterdag een einde toen ik met de Columbia Bach Society een concert gaf in het seminarium. De Columbia Bach Society is een muziekvereniging van Columbia University die zowel een kamerorkest als een koor herbergt. Toen ik in New York met mijn klarinet aankwam, heb ik wat onderzoek gedaan en ben op dit orkestje gestuit. Na een auditie bij de Argentijnse dirigent met wilde haarbos en oorringetje was ik aangenomen en heb ik elke zondag met smart zitten wachten op de mail die de samenstelling van het orkest voor de repetitie van die avond aankodigde. Jammer genoeg hadden de strijkers erg veel repetities nodig en was er slechts een stuk voor klarinet in het programma opgenomen. Twee weken geleden hoorde ik opeens dat er zaterdag een concert zou zijn, waar ik ook moest spelen. Snel heb ik dus mijn klarinet onder het stof vandaan gehaald en de metro gepakt om wat zwarte kledingstukken te shoppen. Na een korte generale op vrijdagavond was ik zaterdag helemaal klaar om de Pavane van Faure uit te voeren.
Via de lobby van het seminarium kwam ik de bewuste avond op de serene binnenplaats, waar de tulpenbomen prachtig stonden te bloeien. De St. Paul's chapel (foto) is net als alle kerken in New York in perfectionistische neo stijl gebouwd. Heel slim zijn er lelijke, paarse doeken in de kapel opgehangen, zodat de akoestiek heel geschikt werd voor het kleine kamerorkest en koor. Vooral het Mozart hoornconcert dat de Bach Society uitvoerde was erg aangenaam.
Toen ik met mijn Buffet Crampon koffertje half januari het vliegtuig instapte, had ik niet gedacht dat ik ooit nog mijn podiumdebuut in New York zou maken.