Deze week heb ik me weer eens in het hol van de feministische leeuw gewaagd. In het kader van de 'Women international leadership' week in mijn idealistische woongemeenschap I-house, was Sylvia Ann Hewlett uitgenodigd een avondje te komen spreken. Mevrouw Hewlett is de president van het Center for Work-Life Policy gevestigd in New York. Ze strijdt voor een hogere arbeidsparticipatie van vrouwen in topfuncties. De Amerikaanse Heleen Mees dus. Toen ik de zaal binnen kwam, zat ze al klaar op een stoel. Eerst merkte ik haar niet op, want ze zat zo stil dat ze wel een etalagepop leek. Haar onbeweeglijkheid was niet alleen te danken aan haar buitengewone concentratie en misschien wel zenuwen, maar ook aan de diverse plastisch chirurgische ingrepen. Ze was trouwe klant van de firma Botox, ze had haar gezichtshuid een beetje strakker laten trekken en haar lippen met siliconen gevuld. Tijdens haar introductie door een humoristische Welshman wrong mevrouw Hewlett haar gezicht in vreemde, Marijke Helwegen-achtige grimassen bij elke flauwe grap die de goede man maakte. Als een van de weinige mannen in de zaal moest ik mij representatief gedragen, dus had ik de grootste moeite mijn slappe lach in te houden.
Wat ik wel meteen opmerkte toen ik de zaal binnenkwam, was het hoge percentage vrouwen. Na mijn feministische ontgroening ongeveer een jaar geleden bij de Aletta-Jacobs lezing in het Groningse academiegebouw die door Heleen Mees werd gegeven, was ik gelukkig voorbereid. En gelukkig het viel hier reuze mee. In Groningen waren er 300 vrouwen en 3 mannen, hier 30 vrouwen en 5 mannen. Toch was ik nog niet helemaal gerustgesteld, want de Groningse lezing leek een bijeenkomst van de Feministische Partij Nederland. Dat betekende applaudisseren voor mooie uitspraken van mevrouw Mees en na afloop geen kritische vragen, maar vooral steunbetuigingen.
Sylvia Hewlett bleek echter een zeer objectieve en ijskoude voorvechter van de zaak. Ze begon haar praatje met persoonlijke ervaringen. Onder andere een ontslag op Columbia omdat ze na haar zwangerschap zes maanden onbetaaldverlof had opgenomen. Daarna sloeg ze ons om de oren met het ene onderzoek na het andere dat de tegenstrijdigheid van de onevenwichtige situatie ondersteunde. Op dit moment is 66% van alle afgestudeerden vrouw, terwijl boven de 35 jaar slechts 30% van de management functies door vrouwen wordt bezet. Heel verstandig van mevrouw Hewlett was het om niet te gaan speculeren over mogelijke oplossingen, maar slechts een paar praktijkvoorbeelden van succesverhalen te noemen. Zelfs mijn huisgenoten die de lezing bijwoonden hebben me niet teleurgesteld tijdens de vragensessie. Slechts één meisje werd emotioneel omdat ze ooit vanwege haar geslacht niet toegelaten was bij een orkest. Mevrouw Hewlett overhandigde haar kaartje en zei dat ze maar een mail moest sturen. Dat had ik niet verwacht.
Na de botox ervaring in de eerste minuten van de lezing had ik me voorgenomen om na afloop met het commentaar 'ze had erg mooie laarzen' de zaak af te doen, maar nu mevrouw Hewlett een serieuze Heleen Mees blijkt te zijn, zal ik die woorden inslikken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten