Springbreak

De meeste studenten gaan voor springbreak naar Cancun, New Orleans of Florida. Als wij Europeanen het woord springbreak horen, denken we meteen aan een samenkomst waar je als ouders je dochter liever niet heen stuurt. Maar springbreak betekent natuurlijk gewoon voorjaarsvakantie. Omdat de lente op het punt staat door te breken en ik inmiddels al twee maanden in New York aan het werk ben, doe ik ook mee met springbreak.
Mijn bestemming was Pittsburgh waar toevallig ook een conferentie van de Amerikaanse natuurkunde vereniging werd gehouden. Het evenement heette de APS march meeting en was vooral gericht op de vaste stof fysica afdeling van de vereniging. Dat betekende dat Pittsburgh overspoeld werd met 7000 fysici, er een conferentieprogramma zo dik als een telefoongids werd uitgereikt en alle restaurants en hotels in de stad een goede week hadden. Vijf dagen lang werd er van 's morgens acht tot 's middags vijf gepraat over het quantum hall effect in grafeen, spin manipulatie in enkele moleculen, supergeleidende flux qubits en topolologische isolatoren.
’s Avonds was het tijd om te dineren op kosten van de universiteit. Toen we de mevrouwen van de VVV naar een leuk restaurant vroegen (Pittsburgh heeft de op twee na grootste hoeveelheid bruggen, het op twee na mooiste uitzicht in de VS en de op twee na laagste criminele activiteit), verwezen ze ons naar het Stationsplein dat eigenlijk vooral op een kleine versie van Las Vegas leek. Gelukkig was de ketchup die er geserveerd werd wel van Heinz, want dit prachtige merk heeft haar hoofdkantoor in Pittsburgh. Niet alleen de tomaten deden het goed in de stad in het meest westelijke puntje van Pennsylvania, ook staal werd er in grote hoeveelheden omgezet. Twintig jaar geleden kon je niet door de straten van downtown Pittsburgh lopen zonder te stikken in de rook van de fabrieken. Inmiddels zijn de fabrieken er niet meer, maar het staalverleden gaat niet onopgemerkt aan je voorbij. Het football team dat de laatste editie van de superbowl heeft gewonnen, heet nog steeds de Steelers. Alle bruggen zijn gemaakt van zeer zwaar gietijzer. Het station van Pittsburgh is groots opgezet voor goederentransport en over de rivier varen zesvoudige duwbakstellen. Buiten het saaie downtown Pittsburgh waren de barren gevuld met twee uur per dag bodybuildende jongens en meisjes met lange, blonde, gestijlde haren, zonnebankgebruinde huid en gebleekte tanden (en misschien wel siliconen borsten). Dit alles, samen met de enorme hoeveelheed V8-SUV's en enorme porties die de restaurants serveerden, gaven me mijn lang gezochte Amerikaanse gevoel.
In de voetsporen van de Pittsburghse jongen Andy Warhol, stapte ik na vijf dagen grafeen in het vliegtuig om terug te keren naar de grote appel, overtuigd dat New York New York is en dat je Amerika ergens anders moet zoeken.